است در حقيقت آدميّت كه انسان را از رابطه ى بحقّ و دلدادگى بسعادت ابدى محروم مىكند پس بايد از ظاهر و باطن گناه او كم و زياد آن پرهيز كرد ، نه آنكه فرض كنند شراب كم زيان ندارد ، يا دروغ كه به كسى آسيب نرساند به جائى ضرر ندارد يا تصرّف در مال غير كه موجب زيان به او نشود قبيح نيست ، زيرا هر چه بر خلاف دستور و امر حقّ باشد انحراف از حقّ و سعادت است بهر جور و هر اندازه كه باشد . 3 - در آيت آخر كه گفته شده است « لا تَأْكُلُوا » - « إِنَّه لَفِسْقٌ » « - إِنْ أَطَعْتُمُوهُمْ » تا آخر شايد براى تأكيد و استوارى همان مطلب اوّل باشد كه خوردن كشتار با اعراض و بىاعتنائى به ياد خداوند عملى است فاسقانه ، چون كشتن و بيجان كردن قساوت و سختدلى است كه مولود از فسق و بدكارى و بدنهادى و دوستى شيطان و الهام گرفتن از او ، و البته كسى كه تسليم به اين كار باشد و آن را بپسندد ، با آفريننده و اصل و ريشه ى حيات خود سر و كار ندارد و مشرك است ، مگر در اين كار خدا را به ياد آرد و با نام او كه اين قدرت بىجان كردن را عطا كرده است كار خود را انجام دهد تا فاسق و سختدل و خودسر و مشرك نباشد . [ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 122 تا 123 ] أَ وَمَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناه وَجَعَلْنا لَه نُوراً يَمْشِي بِه فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُه فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْكافِرِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 122 ) وَكَذلِكَ جَعَلْنا فِي كُلِّ قَرْيَةٍ أَكابِرَ مُجْرِمِيها لِيَمْكُرُوا فِيها وَما يَمْكُرُونَ إِلَّا بِأَنْفُسِهِمْ وَما يَشْعُرُونَ ( 123 ) جهت نزول : طبرى و سيوطى و ديگران نوشته‌اند در وصف مؤمنين و كافران ، مثل عمّار ياسر و حمزه و عمر و از طرف ديگر ابو جهل نازل شده است . ترجمه : 123 آيا آنكه دل مرده بود و ما [ بدين و دانش ] زنده اش كرديم تا [ دانسته و سنجيده ] ميان مردم باشد مانند آن [ بيدين و دانش ] بود كه داستانش داستان بتاريكى مانده ى بيچاره است ؟ ولى به اين گونه [ كه شما ز كار